ചില (മറു)ചോദ്യങ്ങൾ (കഥ 1)

ഞാനിത് കുറിക്കുന്നത് 2016 ൽ ആണ്. എന്നോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന നിയാസുദ്ദീൻ എന്ന ചങ്ങാതി കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവം ഫേസ് ബുക്കിൽ വന്നതിനെ കുറിച്ച് എന്നോടു പറഞ്ഞു.

പത്താം തരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന മൂന്ന് പെൺകുട്ടികൾ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് വലിയതുറ പാലം കാണാൻ ചെന്നു. ഓട്ടോ കാശും കൊടുത്ത് അവർ നേരേ പോയത് കടലിലേയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന പാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലേയ്ക്കാണ്. ആ മുനമ്പിൽ നിന്നും മൂവരും കടലിലേയ്ക്ക് ചാടി. പണമെണ്ണി പോക്കറ്റിൽ വച്ച ഓട്ടോക്കാരൻ കാണുന്നത് ഈ ആത്മഹത്യാശ്രമമാണ്. മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ഓടി കടലിലേയ്ക്ക് ചാടിയ അയാൾ ആ പെൺകുട്ടികളെ രക്ഷിച്ചു.

“ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ പെൺകുട്ടികളെ രക്ഷിച്ചു” എന്ന തലവരിയോടെയാണ് ഈ വാർത്ത പരന്നത്. എന്നാൽ, എന്റെ മനസ്സ് ചിന്തിച്ച് നേരെ മറിച്ചാണ്. എന്റെ തോന്നൽ ഞാനൊരു അടിക്കുറിപ്പായി കുറിച്ചപ്പോൾ അതേതാണ്ട് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു: ”ആത്മഹത്യാശ്രമം നടത്തിയ പെൺകുട്ടികളെ കരയ്ക്കടുപ്പിച്ച ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ തന്റെ ജീവിതം രക്ഷിച്ചു.”

എന്റെ ചങ്ങാതി ഓട്ടോ, ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരുടെ ജീവിതത്തിലെ വെല്ലുവിളികളെ കുറിച്ച് വാചാലനായപ്പോൾ ഇതിനെല്ലാം മറുപടിയായി എനിയ്ക്കറിയാവുന്ന ഒരു സംഭവം പറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

*****

ഒരിക്കൽ രാമേശ്വരം യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ട്രയിനിൽ വച്ച് ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യനും ഒരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവറായിരുന്നു. സഹോദരിമാരുടെ കല്യാണക്കടം വീട്ടാൻ രാത്രിയോട്ടങ്ങൾക്ക് അയാൾ പോകുമായിരുന്നു. അഭ്യുദയകാംഷികളും അസൂയാലുക്കളും നല്ലപോലെ പറഞ്ഞു രാത്രിയോട്ടങ്ങൾ അപകടമാണെന്ന് . പക്ഷേ, നേരും നെറിയും മാത്രം ശീലമുള്ള അയാൾ എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത കടങ്ങൾ തീർക്കാനുള്ള മരണവെപ്രാളത്തിൽ അസൂയാലുക്കളേയും അഭ്യുദയകാംഷികളേയും ഒരു പോലെ അവഗണിച്ച് പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ തന്നെ രാത്രികളിലോടി. അയാളുടെ ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗത കൊണ്ടോ അതോ ഓട്ടോയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ദൃഷ്ടിദോഷച്ചരട് അഴിഞ്ഞു പോയതുകൊണ്ടോ എന്തോ ആ രാത്രി വന്നെത്തി.

മാന്യനായ നമ്മുടെ ഓട്ടോക്കാരന്റെ കണ്ണിൽ ഒരു മാന്യതക്കുറവും തോന്നിക്കാത്ത രണ്ട് മധ്യവയസ്കർ സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും രാത്രി ഏതാണ്ട് പതിനൊന്ന് മണിക്ക് ആ ഓട്ടോയിൽ കയറി. വെള്ളറട ഒരു ക്ഷേത്ര സമീപത്തു താമസിക്കുന്ന അതിലൊരു ‘മാന്യന്റെ’ മകൾ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചെന്നും അതിനാൽ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവിടെയെത്തി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് രംഗം വഷളാകാതെ തീർക്കാനുമാണ് അവർ വണ്ടി പിടിച്ചത്. ഒരാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു സഞ്ചിയുണ്ടായിരുന്നെന്നും അത് വണ്ടിയിൽ വച്ചപ്പോൾ ഇരുമ്പ് സാമാനങ്ങൾ തട്ടുമ്പോഴുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതായും നമ്മുടെ ഓട്ടോക്കാരൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആ ആത്മഹത്യാ കഥയ്ക്കിടയിൽ അയാളതൊന്നും കാര്യമായി ഗൗനിച്ചില്ല. ഇതിലൊരാൾ അടുത്ത ഗ്രാമത്തിൽ ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നവനാണെന്നും അയാളുടെ ഓട്ടോ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ വച്ച് പഞ്ചറായതിനാലാണ് ഈ ഓട്ടോ പിടിച്ചതെന്നുമുളള കഥ കൂടിയായപ്പോൾ നമ്മുടെ നായകൻ അവരെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ചു.

ഒന്നരമണിക്കൂർ ഓട്ടം – ഏതാണ്ട് പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മതിലു കാണാമെന്നായി. പിന്നാലെ വണ്ടി നിർത്താനുള്ള നിർദ്ദേശവും വന്നു. ഇറങ്ങുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ അതിലൊരാൾ പറഞ്ഞു, “ബുദ്ധിമുട്ടായല്ലേ? മകളുടെ കാര്യമല്ലേ… എല്ലാം ഒന്നു സംസാരിച്ചു നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. നടന്നില്ലങ്കിൽ അവളെയും കൊണ്ട് തിരിച്ചു പോരണം. കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കണം.”

“ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല . എല്ലാം നന്നായി വരും. മകളെ കൂട്ടാതെ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എന്നോടൊപ്പം വരാനും പറ്റും. ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ കാണും. പോയി വരണം.” അവരൊരു വരമ്പത്തൂടെ പോകുന്നതും ഏതാണ്ട് പത്തു മിനിട്ടുവരെ അവരെ കാത്തിരുന്നതും വരെ ഓട്ടോ ചങ്ങാതിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. പിന്നിട് ക്ഷീണം കൊണ്ടയാൾ ഉറങ്ങി പോയി.

പോലീസും നാട്ടുകാരും പറയുമ്പോഴാണ് അമ്പലത്തിലെ വിഗ്രഹം മോഷണം പോയെന്നും പരിചയമില്ലാത്തൊരോട്ടോ കണ്ണിൽ പെട്ടതിനാൽ കസ്റ്റടിയിലെടുത്തതാണെന്നും അറിഞ്ഞത്. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ സത്യസന്ധമായി പോലീസിനോടു പറഞ്ഞെങ്കിലും കസ്റ്റഡി പീഢനത്തിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേസും, കോടതിയും, മാനസിക ശാരീരിക പീഢനങ്ങൾക്കും ശേഷം ഒന്നരവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ; ഇതിനിടയ്ക്കെപ്പൊഴോ ആ കള്ളന്മാർ പോലീസിന്റെ പിടിയിലായതിനാൽ; നമ്മുടെ നായകന് വിടുതൽ കിട്ടി.

ആകെയുള്ളതൊക്കെ വക്കീലിന് വായ്ക്കരിയിട്ടതിനാൽ ആ പാവത്താന്റെ കയ്യിലൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേസും കോടതിയും കൊണ്ട് അളിയന്മാരും പെങ്ങമ്മാരും വരാതെയും വിളിക്കാതെയുമായി. ഇനിയിപ്പോ തൃശൂർ പൂരത്തിനെങ്ങാനും കണ്ടാൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയുമെന്ന ഉറപ്പും ഇല്ലാതായി. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ജീവിത നഷ്ടങ്ങളുണ്ടാകുന്നവർക്ക് സമൂഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഒറ്റമൂലി – നാടുവിടൽ – അതു മാത്രമേ ജീവിക്കാനുള്ളൊരു മാർഗ്ഗമായി അവന്റെ മുന്നിലും തെളിഞ്ഞുള്ളൂ. മധുരയിൽ അല്ലങ്കിൽ തമിഴ്നാട്ടിലെവിടെയെങ്കിലും മലയാളം കൊണ്ട് പിഴയ്ക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ജീവിതമാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തണം അതിനാണ് അയാളീ തീവണ്ടിയിൽ കയറിയത്.

കഥ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾ കള്ളനല്ലെന്നും, കൊള്ളയ്ക്ക് കൂട്ടുനിന്നവനല്ലെന്നുമൊക്കെ തെളിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ തന്നെ നെഞ്ചും വിരിച്ച് ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? എന്തിനീ ഒളിച്ചോട്ടം?”

“താത്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല സുഹൃത്തേ, ഒന്നര വർഷം കൊണ്ട് കിട്ടാക്കടം പെരുകിയപ്പോൾ പണം തന്നവരൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്തെന്നോ ഇനി എങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറുമെന്നോ ഒരു ധാരണയും എനിയ്ക്കില്ല. അളിയന്മാരോടും പെങ്ങമ്മാരോടും എനിക്കൊരു പരിഭവവുമില്ല കാരണം എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം അതിൽ ചിലരൊക്കെ അളിയന്മാരോട് തീർത്തിട്ടും അവരെന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പുകളെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ലല്ലോ. അതു തന്നെ പുണ്യം. ഇനിയെങ്കിലും അവരുടെ നിഴലിന് പോലും ശല്യമാകാതെ എവിടെയെങ്കിലും അദ്ധ്വാനിച്ച് കഴിയണം”. (ഇതു പറയുമ്പോഴും അയാൾ വല്ലാതെ ചുമച്ചു – കേരളത്തിലെ ജനമൈത്രി പോലീസിന്റെ സ്നേഹസമ്മാനം).

*****

ഇതെല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിയാസുദീന് സംശയമായി, ഈ കഥയും ആ പെൺകുട്ടികളെ രക്ഷിച്ച ഓട്ടോക്കാരനുമായി എന്തു ബന്ധം? അവൻ ചോദിച്ചു. ചില മറുചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി:

1. ആ ഓട്ടോക്കാരന് ആ പെൺകുട്ടികളെ ക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലങ്കിലോ?

2. അവന് നീന്തലറിയില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ?

3. അവനാ കുട്ടികളെ അവിടെ കൊണ്ടിറക്കുന്നത് ഒരു പാടു പേർ കണ്ടിരിക്കില്ലേ?

4. ട്രാഫിക് പോലീസിന്റെ ക്യാമറ കണ്ണുകൾ അത് ഒപ്പിയെടുത്തിറ്റുണ്ടാകില്ലേ?

5……….?

* * *

ഓണവരിശകൾ 01

ഓണപ്പൂക്കളമെഴുതണ മണ്ണിലൊരോണ പൂവിളി
കേക്കണ നാട്ടിലൊരോണ വില്ല് കുലയ്ക്കണതാരാണ്?
ഓത്തത്തപ്പനെ കാത്തു കുഴഞ്ഞൊരാ കർക്കിടകരിമേഘ
കണ്ണുനീരിൽ വിരിഞ്ഞുലഞ്ഞതാണീ മാരിവില്ലന്നേ….

(ഓണപ്പൂക്കളമെഴുതണ….)

പുക്കളം തീർക്കണ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പാടുന്ന മാവേലിപ്പാട്ടിന്റെ
ഈണത്തിനൊപ്പം ചുവട് വയ്ക്കുന്ന ചന്തങ്ങളേതാണ്…?
തിരുവാതിരയാടുന്ന മങ്കമാർ പുഞ്ചിരിയ്ക്കഴകിനൊപ്പമേ
തുള്ളിക്കളിക്കണൊരോണത്തുമ്പികളാണീ ചന്തങ്ങൾ….

(ഓണപ്പൂക്കളമെഴുതണ….)

വഞ്ചിപ്പാട്ടിന്റെ താളത്തിനൊപ്പിച്ച് തായമ്പക മേളം മുറുകണ
നേരത്ത് കാറ്റ് നിന്നോട് പറഞ്ഞതെന്താണ്…?
ഓലക്കുട ചൂടി പോരുന്ന മന്നന്റെ കൂടെ പോന്നൊരാ നാടോടിക്കാറ്റുകൾ
പായസ പരിമണമേറ്റു വലഞ്ഞെന്നേ …

(ഓണപ്പൂക്കളമെഴുതണ….)

“ബന്ധുവാര് , ശത്രുവാര്…” (കുഞ്ഞു കഥ 8)

ബന്ധുവാര്, ശത്രുവാര് ….

ഇതും പാടി രഘു കേറി വന്നപ്പോഴാണ് അതുവരെയില്ലാതെ ആ വരികളുടെ സാംഗത്യം എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നുദിച്ചത്. എന്നാലും, ഞാനവനോട് തന്നെ ഇതേ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

അവന്റെ സ്ഥിരം ആടിനെ പട്ടിയാക്കുന്ന ചിരിയോടെയുള്ള മറുപടിയും എനിക്കു ബോധിച്ചു. “പണ്ഡിതനായ തമ്പി സാറിനേ ഉത്തരം കിട്ടാത്തതു കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ദാസ് സാറിന്റെ ശബ്ദമാധുരിയിൽ കേരളത്തോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. അപ്പോപ്പിന്നെ ഈ പാവം ഞാനെന്തു പറയാനാണ്?”. തൂവാനതുമ്പികൾ സിനിമയിലെ അശോകന്റെ ഊളൻ ചിരിയോടെ ഇതും പറഞ്ഞ് അവനെന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടു, “ഒരു പത്തു രൂപ വേണം. അവളിന്ന് പാർക്കിൽ വരും. വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും എന്റെ കണക്കായിട്ട് അവൾക്കൊരു നാരങ്ങാവെള്ളമെങ്കിലും വാങ്ങി കൊടുക്കണ്ടേ?”

“വീട്ടിൽ നിന്നും കോളേജ് കാന്റീനിൽ നിന്നും ഊണു കഴിക്കാൻ തരുന്ന കാശ് ഉണ്ണാതെ തിന്നാതെ ഞാൻ സ്വരൂപിക്കുമ്പോൾ കാലൻ വരും എന്റെ ചിറിനക്കി, ഏവളെയോ പ്രേമിക്കാൻ. നാണമില്ലാത്ത ശവം.” ഞാനോർത്തു.

അതങ്ങ് മാനത്ത് കണ്ടിട്ടെന്ന പോലെ വീണ്ടുമൊരു ഊളൻ ചിരിയും പാസാക്കി അവൻ കാശും കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു, കൂടെയൊരു കമൻറും “അവളിന്നും കാശു കൊടുക്കുമെങ്കിൽ ഞാനീ പത്തു രൂപയ്ക്ക് തേങ്ങാ വാങ്ങി പഴവങ്ങാടി ഗണപതിയ്ക്ക ഉടച്ച് നിനക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാമേ… ” എണീറ്റൊരു കല്ലെടുത്ത് ഒരു എറി കൊടുക്കാനാണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേ, അവനെന്റെ നല്ല സുഹൃത്താണ്, സഹായിയുമാണ്. എങ്കിലും, അവന്റെ ചില ധൂർത്തുകൾ – ഈ ചിലവുള്ള പ്രേമം മുതലായവ – കാരണം ഞാനും എന്റെ കാറ്റു കേറിയ വയറിറുക്കി ബെൽറ്റിട്ട് പാടി പോയിറ്റുണ്ട്…

ബന്ധുവാര് , ശത്രുവാര് ….

ഒരു കുഞ്ഞു സുവിശേഷം (കുഞ്ഞു കഥ 7)

ങ്ങനെ മാന്യനായി ജീവിച്ചിട്ട് എന്തു കാര്യം? ഒരു സിഗററ്റോ ബീഡിയോ പുകയ്ക്കാതെ, അനുഭൂതികളുടെ മായാവലയങ്ങൾ തീർക്കുന്ന കഞ്ചാവോ, തംബാക്കോ ഉപയോഗിക്കാതെ, വേദനകളെ മറക്കാനും ആഘോഷങ്ങളെ മദഭരിതമാക്കാനും ദൈവങ്ങൾ തന്നെ മനുഷ്യന് സമ്മാനിച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആ ദിവ്യമായ സോമരസത്തിന്റെ അതുല്യമായ നിറപ്പകിട്ടുകൾ അതായത് ഇങ്ങ് ബിയറു മുതൽ അങ്ങ് വോഡ്ക വരെ നുണയാതെ ദേവദാസികളും അപ്സരസുകളും വെള്ളിത്തിരയിലെ ദേവതകളും എന്തിന് ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനായി മാംസം വിൽക്കുന്ന തെരുവുസുന്ദരികളെയും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് എന്തിന്? ആരെ കാണിക്കാൻ നീയിങ്ങനെ മാന്യനാകുന്നു?

എന്റെ മനസ്സാക്ഷിക്കു വേണ്ടി, എനിക്കു വേണ്ടി, എന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും മക്കൾക്കും വേണ്ടി എല്ലാത്തിനുമുപരിയായി ഇത്തരത്തിലൊക്കെ മാന്യരായതുകൊണ്ടു മാത്രം നിങ്ങൾ പറയുന്ന ഈ ‘സുഖങ്ങൾ’ ത്യജിച്ച് ജീവിച്ച് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിതം തന്ന എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കു വേണ്ടി. ഇനിയൊരു പക്ഷേ, മരുന്നിനെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ ഇത്തരത്തിലൊരാൾ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രം സർവ്വനാശം വരുത്തുമെന്ന് വേദപുസ്തകങ്ങൾ കരുതുന്ന പ്രളയവും തീമഴയുമൊക്കെ ദൈവങ്ങൾ കുറച്ചു കൂടി വൈകിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ ജീവിക്കും. ഇങ്ങനെ തന്നെ ജീവിച്ചു മരിക്കും.

എങ്ങനെ ജീവിച്ചാലും മരിക്കുമെന്നിരിക്കെ പിന്നെ സുഖിച്ച് ജീവിച്ച് മരിച്ചൂടേ ?

എന്റെ ജീവിതമാണെന്റെ സന്ദേശമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് മരിച്ച ആ മഹാത്മാവിനെ വിറ്റു കാശാക്കി മദിക്കുന്ന മനുഷ്യന് എന്നെങ്കിലും ഒരു പുനർവിചിന്തനത്തിന് എന്റെ ജീവിതം കാരണമായാൽ തന്നെ ഞാൻ ധന്യനാകും. മാതാപിതാക്കൾ ചെയ്യുന്ന, ചെയ്തുകൂട്ടുന്ന പാപങ്ങളാണ് ഓരോ കുഞ്ഞും – തെരുവിലേയും കൊട്ടാരത്തിലേയും – അനുഭവിച്ചു തീർക്കുന്നത്. കുഞ്ഞുങ്ങൾ അനുഭവിച്ച് നരകിക്കുമ്പോൾ വയസ്സുകാലത്ത് ഇതേ രക്ഷിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ ചെയ്തികളോർത്ത് കരഞ്ഞു നരകിച്ച് മരിക്കുന്നു. എല്ലാ സുഖജീവിതങ്ങൾക്കും മരണത്തിനു മുൻപ് ഇത്തരത്തിലൊരു നരകയാതന ദൈവം കൊടുക്കുമെന്നിരിക്കെ എന്തിന്? അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഈ ജനങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങനെ പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു? എന്തൊക്കെയാലും കറുത്ത ചെകുത്താനേ, നിന്റെ ഈ വക തലയണമന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും എന്നെ കെണിയിലാക്കാൻ പറ്റില്ല, പറ്റില്ല, ഒരിക്കലും പറ്റില്ല.

ഹാ… ഹാ… ഹാ… ഇതൊന്നും തലയണമന്ത്രങ്ങളല്ല മറിച്ച് നിന്റെയീ വരണ്ട ജീവിതം കണ്ടിറ്റുള്ള എന്റെ സങ്കടം പറഞ്ഞതാണ്. അല്ലെങ്കിലും എനിക്കറിയാം, നീയാ മാലാഖയുടെ വാക്കുകളേ കേൾക്കു എന്ന് . എന്നെത്തേയും പോലെ പറഞ്ഞെന്നേ ഉള്ളൂ… മാറുമെന്നിൽ മാറട്ടേ എന്നു കരുതി… പോട്ടേ…. ഉറങ്ങിക്കോ…. ഉറങ്ങിക്കോ…..

വിധി! (കുഞ്ഞു കഥ 6)

ളർത്തുദോഷത്തിന് രക്ഷകർത്താക്കൾ കുട്ടികളെ ചൊല്ലി വിധിയെ പഴിക്കുന്നത് ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. സർക്കാരു പള്ളിക്കൂടമായാലും പ്രൈവറ്റ് വിദ്യാലയമായാലും മാർക്കു വരുമ്പോൾവില്ലൻ വിധി തന്നെയാണ്. എങ്ങനെ? … മനസ്സിലായില്ല അല്ലേ?… എന്നാ കേട്ടോ …. :

അദ്ധ്യാപകൻ: എന്റെ വിധി. നിന്നെയൊക്കെ പോലുള്ള നശ്ശൂലങ്ങൾ എന്റെ ക്ലാസിൽ തന്നെ വന്നുപെട്ടല്ലോ!

രക്ഷകർത്താവ്: എല്ലാം എന്റെ തലവിധി. നിന്നെപ്പോലൊരു ബുദ്ദുസ്സിനെയാണല്ലോ ഞാൻ ഒൻപതു മാസം ചുമന്നത് !

കുട്ടി: എൻറീശ്വരാ… ഇതെന്റെ വിധിയാണ് വിധി. അല്ലങ്കിൽ പിന്നെ ആ പണ്ടാരക്കാലൻ മാഷുതന്നെ ഇന്നും ഈ പരീക്ഷാ നടത്തിപ്പിനു വരുമായിരുന്നോ?

എന്തൊക്കെ ആയാലും എത്രയൊക്കെ ഹോർലിക്സ് കലക്കി കുടിപ്പിച്ചാലും എത്ര തല്ലി പഴുപ്പിച്ചാലും, വളർത്താൻ സമയമില്ലാത്ത രക്ഷിതാക്കൾക്കും ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്ത അദ്ധ്യാപകർക്കും മാത്രമേ വിധിയെ പഴിക്കുന്ന ശിഷ്യരും മക്കളുമൊക്കെ ഉണ്ടാകാറുള്ളത്രേ!

ആത്മജ്ഞാനം! (കുഞ്ഞു കഥ 5)

ത്മാർത്ഥമായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അദ്ധ്യാപകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പരീക്ഷയ്ക്ക് പാഠപുസ്തകത്തിനു പുറത്തു നിന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് സങ്കടകരമാണ് കാരണം ഒരു വിധം പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കെല്ലാം ആ ചോദ്യങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. പെൺകുട്ടികളാകട്ടെ സർവ്വതും നഷ്ടപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ പരീക്ഷാഹാളിൽത്തന്നെ നിന്നു കരയുകയും, പരാതി പറയുകയും ഒക്കെ ചെയ്ത് സംഗതി ആകെ നാടകീയമാക്കി കളയും. കുറ്റം പറയരുതല്ലോ, അവർക്കേ അറിയൂ ഒരുപാടു രാത്രികളിൽ ഉറക്കമിളച്ചു പഠിച്ചതൊന്നും വരാത്തപ്പോഴുള്ള വേദന.

ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തരാണ് പുരുഷപ്രജകൾ. അവിടെ കരച്ചിലുമില്ല, സങ്കടവുമില്ല ഒരൽപ്പം പോലും സങ്കോ ചവുമില്ല. അവരൽപ്പം പോലും ശ്രദ്ധ കൈവിടാതെ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതെങ്ങനെയെന്നല്ലേ? ഓരോ ക്ലാസിൽ നിന്നും, അതിപ്പോ ഒന്നായാലും, രണ്ടായാലും അതല്ല ഒരു വർഷം മുഴുവനായാലും ആൺകുട്ടികൾ നേടുന്നത് പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ മാത്രം കൈവരുന്ന രണ്ടാം തരം അറിവല്ല മറിച്ച് ഒരുതരം “ആത്മജ്ഞാനമാണ് ” .

പഠിപ്പിച്ചതെന്നോ, പഠിപ്പിക്കാത്തതെന്നോ, പഠിപ്പിക്കാനില്ലാത്തതെന്നോ ഒന്നും തന്നെ ആൺകുട്ടികൾക്കില്ല. അവരുടെ വിശാല വീക്ഷണത്തിൽ സർവ്വവും അറിവാണ് – ഓർമ്മയുടേയും ഉറക്കത്തിന്റേയും ഇടവേളകളിൽ മാത്രമുണ്ടാകുന്ന ഒരു തരം ആത്മജ്ഞാനം. ഇതിൽ ഒരു കൂട്ടം ‘മഹാ ജ്ഞാനികൾ’ വിസ്മയ നഭസ്സിന്റെ വശ്യ തലങ്ങളിൽ ലഹരികൾ നുണഞ്ഞ് പറന്നലയുന്നുമുണ്ടാകാം. ഈ ആത്മജ്ഞാനപ്രകാശനത്തിന് ശബ്ദങ്ങൾ പോരാത്തതിനാൽ അവർ ക്ലാസിൽ ഉത്തരങ്ങൾ പറയാറില്ല. യോഗിവര്യന്മാരെപ്പോലെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു (വളിച്ച) പുഞ്ചിരിയോടും അതുമല്ലങ്കിൽ നിർവികാരരായി എണീറ്റ് നിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്യും. അവർ ഉത്തരങ്ങൾ എഴുതുമ്പോഴാണ് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ വാക്കുകളുടെ ദൗർലഭ്യം എത്രത്തോളമാണെന്ന് നമ്മളറിയുന്നത്. ഒടുവിൽ റിസൾട്ട് വരുമ്പോൾ മാർക്ക് ജീവിതവിജയത്തിന് ഒരു മാനദണ്ഡമല്ല എന്നുറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് ജീവിതമാകുന്ന അഗ്നിക്കാവടിയാടാൻ നഗ്നപാദങ്ങളുമായി തുനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന യുവത്വമേ നിനക്കീ വൃണിത ഹൃദയനായ അധ്യാപകന്റെ നമോവാകം.

നാം (കുഞ്ഞു കവിത 1)

അടുക്കാനുമകലാനുമാകാതെ പിടയുന്ന –

വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ വൃത്തങ്ങളിൽ,

കഴുത്തിൽ തിരിച്ചറിയൽ രേഖകൾ തൂക്കുന്ന,
ഉടയന്നു വാലാട്ടി മാനങ്ങൾ കാക്കുന്ന,
നായയ്ക്കു നാണമായ് നാട്ടിൽ പിഴയ്ക്കുന്ന,
നാകർ നാം, നാവില്ലാപരിഷകൾ നാം.

അബദ്ധം (കുഞ്ഞു കഥ 4)

ഹിറ്റ്ലർ എന്ന പേരിൽ മലയാളത്തിലൊരു ഹിറ്റ് സിനിമയുണ്ട്. ആ സിനിമയിൽ അറുപതിനോടടുത്ത ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ തന്റെ ശിഷ്യയെ ബലാത്കാരം ചെയ്തിട്ട് അതു ചോദിക്കാൻ ചെന്ന പെണ്ണിന്റെ സഹോദരനോട് പറയുന്ന ചില ന്യായങ്ങളുണ്ട്. മദ്യത്തിന്റെ പുറത്ത് പറ്റിപ്പോയ ഒരു അബദ്ധമെന്നും അതിലുപരിയായി ആ പെൺകുട്ടിയൊന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ തനിക്കാ തെറ്റ് പറ്റില്ലായിരുന്നു എന്നുമാണവ.

പ്രസ്തുത സിനിമയ്ക്ക് മുൻപും പിൻപും വന്ന ഒരു പാട് ‘നല്ല’ സിനിമകളും പരക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സത്യമെന്നോ, അതുമല്ലങ്കിൽ ഒരു ന്യായമായ ന്യായീകരണമെന്ന തരത്തിലോ ഈ സംഭാഷണ ശകലത്തെ തിരിച്ചും മറിച്ചും ഉപയോഗിച്ച് ഓരോ പെൺകുട്ടിയേയും ബലാത്സഗം ചെയ്ത് ‘നടിച്ചു’ കയ്യടി വാങ്ങി. ഇത് കണ്ട് വളർന്ന പുതിയ തലമുറകളും അവരുടെ യുവത്വം കൂട്ടത്തോടെ ആഘോഷിച്ചിട്ട് ഏതാണ്ടിതു പോലൊക്കെ – മദ്യലഹരി, അബദ്ധം – എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് തടി തപ്പി.

ഒരു ചെയിഞ്ചിനായിട്ട് ഭാര്യ എന്ന പുണ്യത്തെ പോലും മറന്ന് അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയ ‘മാന്യന്മാരും’ അറേബ്യയിലെ അത്തറുകൾ പൂശി ആ രക്തക്കറ കഴുകി കളഞ്ഞു. നാണം മറയ്ക്കാനും വിശപ്പ് മാറ്റാനും വഴിയില്ലാത്തവരുടേയും കാര്യത്തിലാണെങ്കിൽപ്പിന്നെ ആക്ഷേപ മേയില്ല… കാരണം അവരൊക്കെ അംഗീകൃതരും പുരുഷന്റെ അവകാശങ്ങളുമാണല്ലോ പണ്ടേയ്ക്കു പണ്ടേ! എന്നാൽ, സൂര്യൻ രാത്രിയുദിച്ച ചില നേരങ്ങളിൽ അവിടേയും ചിലർക്ക് മദ്യത്തിന്റെ പുറത്ത്, മദ്യത്തിന്റെ പുറത്തു മാത്രം അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയത്രേ!

എന്തൊക്കെയായാലും ഏതൊരു ദുഷ്ടനേയും രക്ഷിക്കാൻ ദൈവയോഗം കിട്ടിയവർ പാർത്തു നടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരു പുരുഷനും തെറ്റുകാരനല്ല.മറിച്ച് അറിവില്ലാതെ അബദ്ധത്തിൽ ചാടിപ്പോകുന്ന പാവങ്ങൾ മാത്രം.

കുമ്പസാരക്കൂടുകൾ കുമ്പസരിച്ച് തുടങ്ങിയ ഈ കാലത്ത് DNA ടെസ്റ്റുകളിൽ പട്ടികൾക്കും പൂച്ചകൾക്കും വരെ അബ്ധങ്ങൾ പറ്റി. എന്തായാലും ഇതൊക്കെ കണ്ട് മരണം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ച് കിടക്കുന്നൊരു മലയാളം മുൻഷി പറഞ്ഞു പോയി, “അറിഞ്ഞോണ്ടു ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം തെറ്റുകളെങ്ങനെ അബദ്ധമാകും? മദ്യത്തെ കൂട്ടുപിടിച്ച് എന്തു തോന്ന്യാസവും ആകാമെന്ന് കരുതുന്ന ഇവരുടെയൊക്കെ ന്യായങ്ങൾ കേൾക്കാനും, പറഞ്ഞോണ്ടു നടക്കാനും, പിന്നെ ഇവനെയൊക്കെ സംരക്ഷിക്കാനും ഇവിടെ നിയമവും (സ്ത്രീകളായ അമ്മമാർക്കു ജനിച്ചു വളർന്ന) നാട്ടുകാരുമുണ്ടല്ലോ, ശിവ, ശിവ! കലികാലം.

അനുബന്ധം: വഴിയോരങ്ങളിൽ ഭിക്ഷയ്ക്കിരിക്കുന്ന ഒരു പേക്കോലം അതിന്റെ കണ പിടിച്ച, കരയുന്ന കുഞ്ഞിനോട് സ്റ്റേറ്റ് കാറുകൾ കാട്ടി പറഞ്ഞു, ആ പോകുന്ന കാറുകളിൽ നിന്റെ അച്ഛന്മാരുണ്ട് . കരഞ്ഞു ബഹളമുണ്ടാക്കിയാൽ അവർ നിന്റെ നാവ് പിഴും… ചുട്ടു കളയും നമ്മളെ…

അവാർഡ്  സിനിമ  (കുഞ്ഞു കഥ 3)

A: ഹോ, ഇയാൾ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങീട്ട് കുറേ നേരമായല്ലോ! സിനിമ തീരുമ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നെണീക്കുമോ എന്തോ?

B: ശ് …. നിശബ്ദത പാലിക്കൂ, ഇത് അവാർഡ് സിനിമയാണ്.

A: അതു കൊണ്ടെന്താ? അവാർഡ് കിട്ടീട്ടേ പുള്ളി എണീക്കത്തുള്ളോ?

B: അങ്ങനെയല്ല, മറിച്ച് ആ അഭിനയചാതുരി ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഉറങ്ങുന്ന മനുഷ്യനെ എത്ര തന്മയത്വമായാണ് ആ കലാകാരൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്, നേർത്ത ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലും എത്ര ശ്രദ്ധയോടെയാണയാൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

A: അതെയതെ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. എത്ര മനോഹരമായ അഭിനയം!

B: ഭേഷ് ഭേഷ് അതിഗംഭീരം!

Bastard! (കുഞ്ഞു കഥ 2)

ഒരു പൊതു സ്ഥലത്ത് വച്ച്, ഒരുപാടു ജനങ്ങൾ തിക്കിതിരക്കി നടക്കുകയും ആരെയൊക്കെയോ കാത്തിരിക്കുകയും എന്തിനൊക്കെയോ വേവലാധിപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, എല്ലാവരേയും ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ദരാക്കിക്കൊണ്ട് അവളവന്റെ മുഖത്തു നോക്കി അലറി വിളിച്ചു “Bastard”. സമ്പൂർണ്ണ നിശബ്ദത….

കുറച്ചു നേരം, പിന്നെയെല്ലാം പഴയ പടിയായി.

പ്രതികരണ ശേഷിയില്ലാത്ത ആ മനുഷ്യ മുഖങ്ങളെല്ലാത്തിനും നേരെ നോക്കി “Bastard “ എന്നു മറ്റൊരുവൾ വിളിക്കാൻ അതേ മനോരോഗി വീണ്ടും രോഗലക്ഷണങ്ങൾ കാട്ടേണ്ടി വന്നു എന്നത് സത്യം .